A SINRAZÓN DO GASTO PÚBLICO NO SAVIÑAO.

Os veciños de Escairón, capitalidade do Saviñao, estamos asistindo atónitos á execución sin sentido das inversión públicas no noso municipio. Referímonos á sustitución da carpa existente diante do Concello, xa conflictiva nos seus inicios dado que ninguén a quería e continúa a día de hoxe xenerando controversia.

Trátase dun gasto de 350.000 € para substituir unha instalación que non estaba deteriorada e cumpría con creces a súa finalidade, por outra nova de granito pulido e cobertura de pizarra, para continuar sendo lugar de concentración dos actos populistas de gastronomía gratuíta do noso alcalde.

Prantexaranse moitos si realmente é imprescindible esta inversión ou si existen outras necesidades neste municipio en fase decadente. Dende a asociación aseguramos que os veciños deste municipio temos moitas e moi básicas necesidades por cubrir por parte dos titulares da administración municipal. Repasando as peticións que esta asociación leva facendo á Alcaldía dende o 2009, comprobamos cales son as prioridades e servizos básicos dos que carecemos:

1. Carencia dunha Residencia de Maiores. O noso municipio é un dos poucos ou quizais o único do sur de Lugo que non ten unha residencia pública ou concertada. A existente é un sistema de apartamentos tutelados con 21 prazas, privatizada e cun custo de 1.500 €, inalcanzable para unha pensión agraria. Elo pese a intención benefactora de Dña. Maruja Somoza quen donou o edificio para esa finalidade, pero non contaba coa súa privatización. Recordamos que no 2011 habia firmado un convenio coa Deputación para a construcción dunha residencia que non chegou a executarse pola negativa do concello a invertir os 50.000 € iniciais dun total de 200.000 a aportar en prazos, moito máis barato que a carpa prevista. Así os nosos maiores e as súas familias teñen que buscar estancias a moitos kilómetros do seu territorio, coa deslocalización e desarraigo que supón a idades tan avanzadas.
2. Para maior castigo aos nosos maiores, tampouco hai un Centro de Día onde poidan relacionarse e onde realizar actividades recreativas e de mateñemento maila dispoñer do edificio do antigo ambulatorio a restaurar, ubicado na Devesa de Escairón.
3. Non o teñen mellor os xóvenes, sen un local onde reunirse. Decenas de rapaces e rapazas deambulan polo pobo sin un cobixo, coa obriga de iniciarse nos bares á espera de en pouco tempo escapar a Monforte ou Chantada para quizais non volver ó seu pobo. Elo pola negativa do Concello a facer un Local para a Xoventude, pese a ter a tan só 60.000 € a posibilidade de adquirir o edificio patrimonial do sindicato agrario á venda pola Consellería de Agricultura. Para esto tampouco hai cartos nin gañas.
4. Vivenda Social. Hai unha crecente demanda de vivenda, tanto de nativos como de inmigrantes que estan chegando en grande número, pero non hai intención de acollerse á liña aberta pola Xunta de creación de vivenda pública e social. Son moitos os xóvenes que tiveron que buscar vivenda nos veciños Monforte e Chantada, afondando na crise demográfica e no esmorecemento do municipio. Namentres en Escairón existen dúcias de casas que poderían ser compradas a baixo prezo para a súa restauración e dar solución á perda constante de poboación. Tampouco parece interesarlle este problema.
5. E para os que seguimos vivindo aquí, tampouco se fixeron obras de saneamento nos núcleos rurais, como si fixeron os veciños Pantón e Sober, tendo que solucionar o problema cada casa coa súa fosa séptica ante a falta de depuradoras. Tan só Escairón, Currelos e a ineficaz depuradora de Belesar estan en actividade, pese a ser unha esixencia europea.

Ademáis hai que considerar que a Devesa merece un entorno protector e esta instalación afeará a imaxe. E para maior irracionalidade cortouse o único e centenario tilo que existía en Escairón que coas súa follase marela no outono daba luz a este espazo, o que denota unha falta total de sensibilidade.

Tendo as necesidades e servizos básicos sin cubrir, antóxasenos unha frivolidade gastar 350.000 € para cambiar un pendello por outro. En conclusión, atopándonos cunha obra “de feito”, sen exposición previa do proxecto, consideramos un tremendo disparate esa inversión en algo tan antiestético como innecesario.